Oleia Confessions Vol. 1

Ngayon daw ang tao nabubuhay halos 70 years old na lng. Pag umabot ka ng 60, magpasalamat ka na. Sabi nga,  the 2 most significant dates in our lives: The day we were born, and the day we die.

 

Kung papalarin ka at aabot ka ng 70, sulit na. Kung hindi man, ganyan talaga ang buhay… weather weather lang sabi nga ni Kuya Kim.

Unang dalawampung taon, siguro nagugugol sa pag aaral.. sunod na sampu, sa career, tapos ung sunod na dalawampu, pagtataguyod naman ng pamilya. Halos lahat satin ganyan. Pero minsan, may mga bagay at pangyayari na dumadating na di inaasahan. May mga sandaling kahit saglit, sa isip ay umiipit, nanatili hanggang sa panahon na lng ang tuluyang magbabaon sa limot.

Ito ang aking kwentong Oleia…

I am in my early 30’s na, so may idea ka na na nandun na ko sa 3rd stage ng buhay. Ok naman, steady lng. Sa totoo lng, masaya. Andaming nagagawa at di man ako komedyante e andami ring napapatawa. Isang araw may nakilala ako na di ko aakalaing magpapangiti at magpapaalala na kahit gaano kaseryoso ang buhay, ok din na paminsan minsan ibahin mo nman ang takbo kahit saglit lng.

Uulitin ko, hindi ‘to love story. Kwentong Oleia ito.

I am a believer of spontaneity. Ok naman yung mga nakaplano pero mas gusto ko yung biglaan lang. Nakakathrill, nakakaexcite. My friends say I am addicted to the feelings of adrenalin rush. I have to admit that may be true.

It was by chance that I had an opportunity to spend time with someone longer than the usual. Sa edad kong ‘to bihira na lang yung ganyan. Di na bagay e. Tsaka may mga limitasyon na. Sa isip ko, tigil ko ‘to pero at the back of my head, may nagsasabing pahabain mo pa, masaya e.

Kelan mo ba masasabing mali ang sa tingin mo ay wala namang masama?

Kelan mo masasabing tama na, tigil mo na kung para sa iyo, ok lang.

Swabeng Oleia Moves

Balik tayo sa kwento… halos sampung oras na kaming magkasama ni Ate. Sangkatutak na kwentuhan, tawanan, kainan. Kung trabaho yan, overtime na! Uwian na. Kaya yun, pauwi na nga kami ng biglang sabi nya masakit daw ulo niya. Unang naisip ko, “aba matinde ang pain tolerance ng babaeng ‘to. Sa tagal naming magkasama at magkausap, ngayon lng sya nagreklamo”. Ako kasi, di ko kayang tignan sarili ko sa salamin na tatagal ng limang minuto. Nakakahilo.

Tanong ko, may gamot ka bang dala? Gusto mo daan tayo ng drug store? Nasa byahe to ha.. at di ko kabisado yung dinadaanan namin. Gusto ko kasing maligaw e.. para mas mahaba haba pa pagsasama. Buti na lng… “teka.. meron akong dalang Oleia”-sabi ko. Yung topical oil na pang stop ng kahit anong pains. Yung nasa maliit na bote lang pero sobrang galing. Higit sa lahat mas healthy pa sa gamot at ibang liniment kasi nga natural ang ingredients e. Walang chemicals. Ayos sa advertisement no?

Itong Oleia kasi ang nagdagdag sa kilig sa sandaling yun e. Sabi ko, gusto mo, “massage kita sa ulo para mawala yang headache mo?” 

Aba, pumayag! Pogi points ‘to!-  yun yung nasa isip ko.

Minsan lang ‘to tsaka sabi ko sa sarili ko, anong masama? concerned lng naman.

Kuryente pare! Yan yung naramdaman ko sa unang dapo pa lng ng palad ko sa batok ni Ate. Sabi ko, ayos to a! May magic. Antagal ko nang di naramdaman ‘to. Ang kilig kasi, minsan lang yan. Spur of the moment ika nga. Pero kahit saglit nakakapagpangiti, nakakapagpasaya.

 

Dito ko napatunayan na napakahusay ng Oleia. Di lang pala magaling para sa sakit sa ulo, ok din sa timing. Simula ngayon, sisiguraduhin kong lagi akong may dalang Oleia, saan man, kailanman… dahil nga:

Hindi mo alam kung kelan darating ang mga sandaling kahit saglit, ang kilig hindi pilit.

Nagmamahal,

Kuya Bogart

New Oleia User

 

Shares